vrijdag 24 september 2010

woensdag 22 september 2010

Amsterdams Duo (Nap de Klijn, Alice Heksch) - Brahms (1950)


Zaterdag 14 oktober 1950, Lex van Delden:

Bijzonder verheugend is dat twee Nederlandse kunstenaars door de Zwitserse maatschappij Elite in de gelegenheid zijn gesteld voor de plaat op te treden. En dit temeer omdat het hier het viool-pianoduo Nap de Klijn-Alice Heksch betrof: een ensemble dat zonder twijfel op het hoogste internationale niveau thuishoort. Met name in de onverbeterlijke vertolking van Mozart's sonate in A (KV 526). Zelden heb ik deze muziek zo puur en met zoveel begrip horen uitvoeren, zelden ook heb ik twee musici een zo volmaakte eenheid horen bereiken. De opname is jammer genoeg niet ideaal, maar toch alleszins voldoende om van het sublieme spel te kunnen genieten (Elite 7069-70 f 5.10 per plaat). Hetzelfde geldt voor de opname van Brahms' derde vioolsonate (op. 108), eveneens door genoemd duo gespeeld (Elite 7071-72-73, f 5.10 per plaat).

In deze tweede post met muziek van het Amsterdams Duo gaat het om deze laatste opname. Persoonlijk vind ik dat er niet veel mis is met de opname en ik vind het echt prachtig uitgevoerd. 
Ik hoop de Mozart later nog eens te kunnen posten.


Nap de Klijn (Amsterdam, 16.08.1909 - Hilversum, 23.08.1979), Nederlands violist. Had zijn eerste vioollessen van zijn oom Jacob Hamel, daarna van Sal Snijders (violist Concertgebouworkest). Hij studeerde in 19324cum laude af aan het conservatorium van Amsterdam, had als viooldocenten Felice Togni en daarna Hendrik Rijsbergen. Hij heeft zelf les gegeven aan het Haags conservatorium. Hij vormde het in de jaren ’50 internationaal bekende  Amsterdams Duo met zijn in Oostenrijk geboren vrouw Alice Heksch.

Alice Heksch (Wenen, 12.02.1912 - Laren, 01.08.1957), Zij heeft ook gestudeerd aan het Amsterdams conservatorium en studeerde daar cum laude af in 1936. In datzelfde jaar trouwde ze met Nap de Klijn. Ze is helaas jong aan kanker overleden.
In de oorlog hebben ze lang ondergedoken gezeten (ze waren Joods). 

Het duo speelde ook in het Amsterdams Piano Kwintet, met Paul Godwin, altviool, Carel van Leeuwen Boomkamp, cello en Paul Groen, contrabas. Na de dood van Alice werd haar plek in het kwintet ingenomen door George van Renesse.

Verder speelde Nap de Klijn in het Nederlands Strijkkwartet, met Jaap Schröder, 2e viool, Paul Godwin, altviool en Carel van Leeuwen Boomkamp cello.

Johannes Brahms: Vioolsonate no.3 op.108    
1  allegro    7:42
2  adagio    4:10
3  un poco presto e con sentimento    2:51
4  presto agitato    5:36
Amsterdams Duo: 

Nap de Klijn, viool, Alice Heksch, piano
78t 30 cm: Elite Special 7071-3 (4408-13)
Opname 1950
Totale duur:   20:19

Download mp3

maandag 20 september 2010

Satyr's top 5 na 1 maand...

Ik ben nu precies 1 maand bezig met deze blog, met veel plezier. Het aantal bezoekers per dag schommelt zo tussen de 200 à 270, en ik heb even een lijstje gemaakt met de top 5 downloads van deze maand:

1. 92  Cor de Groot + Willem van Otterloo, RO: Rachmaninoff Pianoconcert no.2
2. 83  Lily Pons + André Kostelanetz: Milhaud
3. 65  Herman Krebbers + Willem van Otterloo: Beethoven vioolconcert
4. 58  Amar Strijkkwartet: Bartok Strijkkwartet no.2
5. 54  Gustav Holst: Pearl LP

Totale pageviews in 1 maand: 4340


Top 5 van landen die deze Blog bezoeken:
1  United States of America
2  Nederland
3  United Kingdom
4  La France
5  Italië
en dat voor een site die in het Nederlands is...


Ik ben heel tevreden over de respons en ga vol goede moed verder!

zondag 19 september 2010

Cor de Groot, 78t. (Odeon, Parlophone, Decca, Philips, 1942-1951)


In deze post 5 78t.platen van Cor de Groot uit de periode 1942-1951. 
Een site met veel informatie over Cor de Groot, gemaakt door Hans Goddijn, is hier te vinden. 
Tijdens een groot deel van de Tweede Wereldoorlog bleef Cor de Groot actief als pianist. Vanwege een veroordeling door de 'Eereraad voor Muziek' mocht De Groot na de oorlog aanvankelijk tien jaar niet meer optreden, maar in hoger beroep kwam het in 1946 tot vrijspraak: “Hij heeft een verwant, die als agent van de Secret Service gedurende de bezetting belangrijk ondergronds werk verrichtte, in overleg en na afspraak met dezen, willen beschermen, met het oogmerk den bezetter op een dwaalspoor te brengen, waardoor de beroepsuitoefening gerechtvaardigd kon worden geacht." Door te blijven werken wist Cor de Groot de levens van zijn moeder en stiefvader (de verwant) te redden. Beiden werden gearresteerd maar de veroordeling 'doodstraf' is nooit uitgevoerd.

Na 1946 nam zijn carrière een hoge vlucht en die bracht hem in vier werelddelen, tot zijn blessure in 1959. In 1956 was hij bovendien jurylid van het Koningin Elizabeth Concours in Brussel.


Cor de Groot, piano

1  Chopin: Berceuse in Des op.57    4:48    
2  Chopin: Wals in cis op.64 no.2    3:19
    78t 30 cm: Odeon O-8776 a/b   xxB 8987/8
    Opname 30-04-1942

3  Schubert: Impromptu in Es op.90 no.2    4:02    
4  Schubert: Moments musical op.94 nos.5+3    3:15
    78t 30 cm: Odeon O-8777 a/b   xxB 8991/2
    Opname 30-04-1942

5  Liszt: Hongaarse Rhapsodie no.8 in fis    6:58
    78t 30 cm: Parlophone E 11467   CXE.12386-1/7-2
    Opname 30-09-1948

6  Granados: Spaanse dans in e    4:09
7  Mendelssohn: Spinnelied + capriccio    3:55
    78t 30 cm: Decca XP 6019   AM 1228/9

8  Chopin: Ballade no.2 in f op.38    7:28
     78t 30 cm: Philips A 11233 G
     Opname 24-09-1951

vrijdag 17 september 2010

Marcel Dupré: HMV-opnamen 1926-1927

Dupré thuis in Neudon

Marcel Dupré  (1886-1971) was een Frans componist en organist. In 1914 ontving hij de Grand Prix de Rome voor zijn cantate, Psyché. Van 1924 tot 1954 was hij als docent orgel en improvisatie verbonden aan het Conservatorium van Parijs, daarna tot 1956  als directeur van dit instituut. Tot zijn bekendste orgelleerlingen behoren Jeanne Demessieux, Marie-Claire Alain en Olivier Messiaen.
In 1906 werd Dupré assistent van Charles-Marie Widor in de kerk St. Sulpice in Parijs en volgde hem in 1934 als organist op, een post die hij behield tot zijn dood in 1971. Marcel Dupré stierf op Pinksteren in de middag, na ’s ochtends nog in de kerk te hebben gespeeld.

Dupré schreef hoofdzakelijk composities voor orgel, sommige razend moeilijk. Hij was een briljant organist die buitengewoon goed kon improviseren. Bovendien  schreef hij diverse boeken over orgelspel, harmonische analyse, fuga en orgelbouw.

In deze post met opnamen tussen 1926 en 1927 aandacht voor 78t.platen die Marcel Dupré heeft opgenomen voor HMV, spelend op het orgel van de Queen’s Hall in Londen. 


1  Felix Mendelssohn: Orgelsonate no.4 in Bes: 
    allegretto    2:47
    finale    3:09
    78t 25 cm: HMV E 438   (9727/6)   BR 514-1 / 513-1
    Opname 25.06.1926

2  César Franck: Pièce Héroique    7:09
    78t 30 cm: HMV D 1115   (09375/4)   CR 486/7
    Opname 21.06.1926

3  César Franck: Pastorale in E op.19    7:15
    78t 30 cm: HMV D 1145   (09394/5)   CR 817/8
    Opname 01.10.1926

4  Louis-Claude Daquin (1694-1772): “Noël” with variations    3:44
5  Louis Nicolas Clérambault (1676-1749): Dialogue    3:12
    78t 30 cm: HMV D 1137   (09391/2)   CR 788/9
    Opname 4:  01.10.1926
    Opname 5:  22.10.1926

6  Johann Sebastian Bach: Prelude en fuga in G    3:15;  4:25
    Prelude    3:15
    Fuga    4:25
    78t 30 cm: HMV D 1402   (09453/4)   CR 1414/5
    Opname 01.06.1927

maandag 13 september 2010

Albert Wolff 2 - Fauré, Ravel (1928)

Albert Wolff  dirigeert

Een eerdere post van Albert Wolff vind je hier. 
Pelléas et Mélisande is een toneelstuk van de Belgische schrijver Maurice Maeterlinck, dat in 1893 voor het eerst werd opgevoerd. Het stuk inspireerde diverse componisten: Gabriel Fauré schreef toneelmuziek (1898), Claude Debussy een opera (1902), Jean Sibelius toneelmuziek (1905) en Arnold Schönberg een symfonisch gedicht(1905).  

Gabriel Fauré kreeg de opdracht muziek te componeren voor de Engelse uitvoering van het toneelstuk, wat plaats vond in 1898 in Londen, in aanwezigheid van een enthousiaste Maeterlinck. Uit die muziek voor kamerorkest, georkestreerd door Charles Koechlin, heeft Fauré later een suite voor orkest gemaakt.


Gabriel Fauré

De 24-jarige Maurice Ravel schreef het stuk Pavane pour une infante défunte voor piano solo. Het had erg veel succes, en in 1910 maakte Ravel een bewerking voor orkest. Later ergerde hij zich aan de populariteit van dit stuk, omdat Ravel vond dat hij veel betere werken geschreven had die minder succes hadden. 

Maurice Ravel 1912

Aan de foto van het label is te zien dat de mensen van Polydor moeite hadden met de juiste schrijfwijze…


Gabriel Fauré: Pelléas et Mélisande    12:52
Berliner Philharmoniker o.l.v. Albert Wolff
1 Prélude
2 Andante quasi allegretto ("fileuses")
3 Sicilienne
78t 30 cm: Polydor 66725-6   (F20068-70)
Opname 1928

Maurice Ravel: Pavane pour une infante défunte    5:07
Berliner Philharmoniker o.l.v. Albert Wolff 
78t 30 cm: Polydor 66726   (F 20071)
Opname 1928


zondag 12 september 2010

Amar Quartet - Bartók Quartet no.2 op.17 (1927)

Amar Quartet

Het Amar Strijkkwartet , ook soms wel Amar-Hindemith strijkkwartet genoemd, werd door Paul Hindemith (1895-1963; componist, altviolist, organist, docent) opgericht in 1921 en bestond tot 1929. Ze speelden vooral klassieke en moderne strijkkwartetten.
Op de foto zien we bovenin van links naar rechts Rudolf Hindemith, Walter Caspar, en beneden Licco Amar en Paul Hindemith.


Licco Amar (1891-1959) was de eerste violist van het naar hem genoemde Amar Quartet, geboren in Hongarije, van Turks-Moravische afkomst. Hij had o.a. les van Henri Marteau, speelde van 1912-1915 in Marteaus strijkkwartet, werd eerste concertmeester van de Berliner Philharmoniker  van 1915-1920, en van 1920-1923 van het orkest van Mannheim. Hij ging in 1934 naar Turkije om de Nazi’s te ontlopen en keerde in 1957 naar Duitsland terug. Amar was een uitstekend docent, die les heeft gegeven aan de conservatoria van Istanbul en Ankara.

Paul Hindemith

Discografie van het Amar Quartet / Trio (waarschijnlijk niet compleet):

Bartók: Quartet no.2 op.17 (Polydor 66425-8), ca. 1927
Beethoven: Quartet in f op 95  (Polydor 66571-4, side 1-5), ca. 1927
Dvorak: Quartet no.12 F op.96 mov.4 (Polydor 66419-21), acoustic
Hindemith: String Trio no 1 op 34, mov.1+3 (Amar Trio) (Polydor 66573-4), ca. 1927 (deleted 1936)
Hindemith: Quartet no 4 op. 22 (Polydor 66422-4), ca. 1927 (deleted 1936)
Krenek: Quartet no.3 op.20: mov.5 (Polydor 66201), acoustic
Mozart: Quartet no.15 in d K 421, mov.3 (Parlophon P 9351), ca. 1928
Mozart: Quartet no.16 Es K 428 (Polydor 66568-70), ca. 1927
Mozart: Quartet no.21 D K 575 mov.2 (Parlophon P 9351), ca. 1928
Mozart: Quartet no.23 F K 590 (Pol. 95003-5, side 1-5), ca. 1925
Reger: Trio a op.77b vi, altvi, cel. (Amar Trio) (Polydor 66575-7), ca. 1927
Stravinsky: Concertino (Polydor 66201), acoustic
Verdi: Quartet in e (Polydor 66419-21, side 1-5), acoustic?

Bron: Stephen Luttman: Paul Hindemith: a guide to research


Bartók: Strijkkwartet no.2 op.17
1. Moderato   12:46
2. Allegro molto capriccioso   7:58    
3. Lento   11:58
Amar Strijkkwartet:
Licco Amar: 1e viool
Walter Caspar: 2e viool
Paul Hindemith: altviool
Rudolf Hindemith: cello
78t 30 cm: Polydor 66425-8   (B 29114-21)
Opname 1927
Totale duur: 32:42

De groeven zijn helaas in de harde passages uitgesleten, maar de uitvoering is erg goed vind ik: strak en heel direct, zeker de speelstijl van die tijd in aanmerking genomen. 

Download mp3

maandag 6 september 2010

Sir Henry J Wood 1: Beethoven "Eroica" (1922)

Sir Henry J. Wood

Henry J. Wood (1869-1944), ‘Sir’ in 1911, was een van de beroemdste dirigenten in Engeland voor de oorlog. Hij was ook zangleraar, en trouwde met één van zijn leerlingen: Prinses Olga Ouroussoff, in 1898. Ze stierf helaas in 1909 en hij hertrouwde in 1911. 
In 1895 werden de Promenade Concerten, de “Proms” zoals wij die ook nog steeds kennen, voor het eerst georganiseerd. Van het begin tot 1943 was Wood de vaste dirigent. De concerten hadden en hebben een educatief doel: de mensen leren wennen aan serieuze klassieke muziek.
Sir Henry Wood heeft veel opgenomen: vanaf 1908 als pianobegeleider van zijn vrouw, vanaf 1915 als dirigent, grotendeels voor Columbia, later voor Decca. Ook zijn er BBC-opnamen bewaard gebleven. We kunnen hem zien dirigeren in het volgende filmpje, te vinden op Youtube.
Dit is een akoestische opname van de “Eroica” van Beethoven. In die periode werd er vrijelijk gehakt in de partituur, en hier is de symfonie zo ongeveer gehalveerd in lengte. Het restant verscheen op 3 Columbia 78t.platen in 1922.



Beethoven: Symfonie no.3 op.55 "Eroica", ingekort
New Queen's Hall Orchestra o.l.v. Sir Henry Wood
78t 30 cm: Columbia L 1447-9   (75121-6)
Duur: 23:03  

zondag 5 september 2010

Albert Wolff 1: Franck - Psyché (Decca, 1933)

Albert Wolff

Albert Wolff (1884 – 1970) was een Frans dirigent en componist van Nederlandse afkomst. Hij ging als 12-jarige naar het Conservatorium in Parijs.  In 1906 kwam hij bij de staf van de Opéra-Comique, maakte zijn debuut als dirigent in 1909 en bleef tot de eerste wereldoorlog bij dit gezelschap. Hij vocht mee in deze oorlog, o.a. als piloot, en werd gedecoreerd voor zijn moed.
Krap 2 seizoenen, vanaf 1919, dirigeerde hij bij de Metropolitan in New York, o.a. zijn eigen opera L’oiseau bleu
Van 1921-1924 dirigeerde hij weer bij de Opéra-Comique, richtte ondertussen Les Concerts Modernes Paris op, een plek om nieuwe muziek uit te kunnen voeren. In 1925 werd hij tweede dirigent bij de Concerts Pasdeloup, en van 1928-1934 eerste dirigent bij de Association des Concerts Lamoureux. Van 1934-1940 was Wolff eerste dirigent bij de Concerts Pasdeloup. Ondertussen bleef Wolff ook bij de Opéra-Comique dirigeren, waar hij in totaal 124 opvoeringen van Pelléas et Mélisande van Debussy heeft gerealiseerd.
Wolff dirigeerde diverse premières, o.a.  de  symfonie no.4 van Albert Roussel, die aan hem was opgedragen (1935).


César Franck: Psyché
Association des Concerts Lamoureux, Paris o.l.v. Albert Wolff
78t 30 cm: Decca (Polydor Series) CA.8192-3  2198-2200, 2005 bmp
Opname 1933
Duur:   17:39 

donderdag 2 september 2010

Cor de Groot, Eduard Flipse: R. Strauss - Burleske (Odeon, 1944)

Cor de Groot (1947)

Een tweede post met een opname van Cor de Groot, gemaakt tijdens de oorlogsjaren (zie de foto met het oorlogslabel van Odeon) met Eduard Flipse (1896-1973) als dirigent. 

Cor de Groot (Amsterdam, 07.07.1914 - Amsterdam, 26.05.1993): Nederlands pianist en componist. Ging op z'n 13e naar het conservatorium, werd leerling van Ulfert Schults (piano) en Sem Dresden (compositie en directie). 
1932: deed cum laude solisten-examen, speelde zijn eigen eerste pianoconcert.
Een internationale carrière volgde. 
1937: werd 5e op het Internationale Pianisten Concours in Wenen (Gilels werd tweede).
1938-1946: docent aan het Koninklijk Conservatorium den Haag
1939: tournee door Nederlands-Indië, waar hij meer dan 40 concerten gaf.
Tijdens een groot deel van de 2e Wereldoorlog bleef Cor de Groot actief als pianist. Aanvankelijk werd hij na de oorlog door de Eereraad veroordeeld tot 10 jaar uitsluiting, maar werd in hoger beroep vrijgesproken. 
Een zeer succesvolle periode brak aan met optredens over de hele wereld.
1956: jurylid van het Koningin Elizabeth Pianoconcours.
1959: blessure aan de rechterhand. Hij ging meer componeren, maakte o.a. veel arrangementen van klassieke werken voor de linkerhand. Ook andere componisten schreven werken voor de linkerhand voor hem.
1960: hij werd hoofd muziekregistratie bij de Nederlandse Radio Unie (NRU). 
Een Javaan wist de rechterhand met drukpuntmassage te genezen, maar hij bleef in dienst bij de NRU, wilde niet opnieuw de druk van het reizend pianistenleven. Wel heeft hij als pianist veel radio- en plaatopnamen gemaakt. Hij was in zijn hele carrière een groot pleitbezorger van Nederlandse eigentijdse muziek. 25 Nederlandse componisten droegen in totaal 45 composities aan hem op. Ook buitenlandse componisten schreven werk voor hem.
1988: Cor de Groot nam alle mazurka's van Chopin op op een dubbel-CD, opgenomen in het Haags Gemeentemuseum, op een Pleyel-vleugel uit 1847 (Vanguard 99058).  
Als componist was hij erg actief: hij schreef o.a. 3 pianoconcerten, een klarinet- fluit- en hoboconcert, en veel kamermuziek.
Hij overleed in 1993 op 78-jarige leeftijd.
Wie overigens nog CD's van Cor de Groot wil bestellen: er bestaat een Cor de Groot Stichting, dia via APR Records 3 CD's heeft uitgebracht met bijzondere opnamen. Twee ervan zijn via deze link te bestellen.


Eduard Flipse

Eduard Flipse (Wissenkerke, 26.02.1896 - Breda, 11.09.1973), Nederlands dirigent en componist. Opgeleid door zijn vader, en bij Henri Zagwijn (compositie).  Hij was van 1927-1930 als tweede en van 1930 tot 1962 als eerste dirigent verbonden aan het Rotterdams Philharmonisch Orkest.

De Burleske in d voor piano en orkest is gecomponeerd in 1885-6, toen Richard Strauss 21 was. De compositie werd eerst Scherzo genoemd en opgedragen aan Hans von Bülow, die veel kritiek op het stuk had. Strauss bewerkte de compositie, noemde het Burleske en droeg het op aan Eugen d'Albert, die de première in 1890 verzorgde, in hetzelfde concert waarin ook Tod und Verklärung voor het eerst werd uitgevoerd. Het is een vrolijk, bijzonder afwisselend muziekstuk, maar Strauss gaf het geen opusnummer.

Richard Strauss: Burleske voor piano en orkest
Cor de Groot, "am Steinway-Flügel",
Radio Symfonie Orkest Brussel o.l.v. Eduard Flipse
78t: Odeon 8812-4   xxB 9344-9
Opname 18-01-1944
Duur: 20:18